پيامبرخدا چرا اندوهگين بود ؟ ! پيامبرخدا چرا اندوهگين بود ؟ ! از آنچه ملاحظه كرديد ، معلوم شد كه پيامبرخدا در شهادت عمويش ، به شدت متأثر واندوهگين بود ولذا چون پيكر أو را ديد با صداى بلند گريست وفرمود : « لَنْ أَصاب بِمِثلك أَبَداً » وبه همراه عمّه‌اش صفيه ودخترش فاطمه نيز گريست . دوست داشت بانوان هم بر وى گريه كنند واز گريه كنندگان تقدير وآنها را دعا نمود وبه هنگام اقامهء نماز بر پيكر أو ، گريهء ممتد وزمزمه ودرد دل داشت . پر واضح است كه اين حزن واندوه شديد پيامبرخدا ، نبود مگر به جهت فداكارى وثبات قدم حمزه واين گريه نبود مگر به جهت تلاش وجانفشانى عموى پيامبرخدا در اعلاى كلمهء توحيد ، همانگونه كه فرمود : « كُنْتَ فَعُولًا بِالْخَيراتِ » . در واقع اندوه پيامبرخدا اندوه بر مصيبتى بود كه از فقدان يك مجاهد مخلص ومدافع شجاع بر اسلام وارد شده بود ؛ زيرا پيامبرخدا نه در اثر عواطف شخصي وبه انگيزهء علاقة قومي بر كسى محزون مىگرديد ونه كسى را با اين انگيزه‌ها به گريه تشويق مىكرد بلكه علاقة ودوستى أو براي خدا ودورى